රෝහලක එකම කාමරයක ගොඩාක් අසනීපෙන් ඉන්න මනුස්සයො දෙන්නෙක් හිටියා.. එතනින් එක්කෙනෙක්ට අවසර තිබ්බා දිනකට පැය එකක් ඉඳගෙන ඉන්න, එයාගේ පෙණහැල්ලේ වතුර ඉවත් කරන්න.. එයාගේ ඇඳ තිබ්බේ ජනේලේ ලග.
අනෙක් කෙනාට ඇදෙන් නැගිටින්න බෑ.. දෙන්නා ගොඩාක් වෙලා කතා කරා ගොඩාක් දේවල්… එයාලගේ පවුල, දරුවො, ගෙවල්, රස්සා, නිවාඩු ගත කරපුවා හැම දෙයක්ම කතා කලා..
හැම හැන්දාවකම ජනේලේ ලග ඉන්න මනුස්සයා නැගිටලා ඉන්න පැයේදී එළියේ පේන දේවල් ගැන අනෙක් කෙනාට විස්තර කරනවා..
අනෙක් ඇඳේ ඉන්න මනුස්සයා ඒ පැය ඇතුළත අමුතුම වර්ණවත් ලෝකෙක ජීවත් වෙනවා.. අර මනුස්සයා කියන දේවල් අහගෙන ඉන්නවා..
ජනේලෙන් එහා පැත්තේ ලස්සන උද්යානයක් තියෙනවා.. ඒත් එක්කම ලස්සන විශාල නිල්වන් වැවක් තියෙනවා.. තාරාවෝ සහ හංසයෝ ඉන්නවා… පොඩි එවුන් බෝට්ටු වල යනවා.. තරුණ ආදරවන්තයෝ අත්වැල් පටලවගේන මල් අතරින් ඇවිදිනවා.. ඈතින් නගරය ලස්සනට පේනවා…
අනෙක් මනුස්සයා ඇස් පියාගෙන මේ දර්ශන මවාගෙන ඒවාගේ සතුටින් හිතෙන් කල් ගෙවනවා…
එක දවසක එතනින් නැට්ටුවෝ කණ්ඩායමක් ගියා, මේ මනුස්සයා අර ඇඳේ ඉන්න අනෙක් මනුස්සයාට විස්තර කරනවා.. අනෙක් මනුස්සයා ශබ්දයට සවන්දීගෙන හිතෙන් මවාගත්තා..
දින සති ගණන් ගෙවුනා..
එක උදෑසනක හෙදිය මේ දෙන්නව නාවන්න වතුර අරන් එනකොට ජනේලය ලග මනුස්සයාගේ නිසල සිරුර දැක්කා.. ඔහු ජීවිතයෙන් සමු අරන්.. කිසිම දුකක් නැතුව නින්දේදිම අවසන් ගමන් ගිහින්..
හෙදිය දුකින් රෝහල් සේවකයන්ට කතා කරලා සිරුර ඉවත් කලා..
පසු දිනක හොඳයි කියලා වෙලාවක් බලලා අනෙක් මනුස්සයා හෙදියගෙන් ඇහුවා ජනේලෙ ලග ඇඳට යන්න පුලූවන්ද කියලා..
හෙදිය කැමැත්තෙන්ම ඔහුව ඇඳට මාරු කලා..
සෙමෙන්, වේදනා විඳිමින් වැලමිටට බරවෙලා ජනේලෙන් එළිය බැලූවා.. එළියේ තියෙන ලෝකය දිහා.. ඔහු දැක්කේ හිස් බිත්තියක්..
ඔහු හෙදියගෙන් ඇහුවා මට මගේ කාමරේ හිටිය මනුස්සයා ජනේළෙන් පිටත ලෝකය ගැන කීව දේවල් මොනවත් නැහැනේ, හිස් බිත්තියක්නේ තියෙන්නේ කියලා..
හෙදිය පිළිතුරු දුන්නා ඒ මනුස්සා අන්ධයි, මං හිතන්නේ නෑ එයා මේ බිත්තියවත් දකින්න ඇති කියලා…
සමහර විට එයාට “ඔයාව සතුටෙන් තියන්න ඕන වෙන්න ඇති.. ඔයාව ධෛර්ය්යමත් කරන්න ඕන වෙන්න ඇති.. ”
————————–
සමහර අය අපේ ජීවිත වලට එනවා.. අපෙන් මොනවත් බලාපොරොත්තු වෙන්නේ නැහැ ඔවුන්.. අපිව සතුටින් තියෙනවා.. අපිව ධෛය්යමත් කරනවා.. ජීවිතයට මුහුණ දෙන්න උදව් වෙනවා..
මටත් එහෙම පෞද්ගලික අත් දැකීම් තිඛෙනවා.. එක්කෙනෙක් නෙමෙයි, දෙතුන් දෙනෙක් එහෙම ඉන්නවා.. නම් සඳහන් නොකළත් මේ උපහාරය ඔබලාටයි.. ආදරෙයි අහස තරම්..
සමහර විට අද මම මේ තත්වෙ ඉන්නේ ඒවගේ අය නිසා වෙන්න පුලූවන්.. ඒකයි මම පහුගිය කතාවක කිව්වේ පවුල කියන්නේ තමන්ගේ ලේම වෙන්න ඕන නැහැ.. අපි වෙනුවෙන් කැපවෙන, ආදරේ කරන අය සමහර වෙලාවට අපේ පවුලේ අයටත් වඩා අපිව ආදරෙන් සෙනෙහසෙන් බලාගන්නවා..
