හිරු ගිලෙමින් තියෙන එක සුන්දර සැන්දැවක මගේ යාලුවෙක් වෙරළෙ පියමනිමින් හිටියා…මෙසේ ඇවිදිමින් සිටින අතරේ වෙරළෙ තවත් මිනිසෙක් සිටිනු ඔහු දුටුවා…ඔහු පොළවට නැබුරු වෙමින් යමක් අහුලා දියබට විසිකරන බව තව තවත් ලන්වෙතම ඔහුට පැහදිලිව පෙනුණා…ඒ මිනිසා දිගින් දිගටම මේ ක්රියාවේ නිරත වෙමින් සිටියා..ඔහු ඇහිදිමින් සිටියේ ස්ටර් ෆිශ් නමින් හදුන්වන පසගිල්ලන් විශේශයක්ය…බා දිය සමග වෙරළට ගසාගෙන පමිණි එම පසගිල්ලන් එම මිනිසා විසින් වරකට එක බගින් අහුලා මුහුදට විසිකරන බව හොදින්ම ඔහුට පෙනුණා…මගේ යාලුවට මෙය ගටලුවක් උනා… ඔහු එම මිනිසාගෙන් මෙසේ අහුවා…” සුභ උදැසනක්!. ඔබ මේ කරන්නේ මොකක්ද කියලා මට තේරෙන්නේ නෑ.”” මම මේ පසගිල්ලන් මුහුදට විසිකරනවා පෙන්නේ නැද්ද,.. බා දියත් සමග උන් වෙරළට ගසාගෙන අවිල්ලා. ඉතින් ආපසු මුහුදට නොදෑම්මොත් උන් ඔක්සිජන් නතුව මැරේයි “…..මට තේරෙනවා ඒ උනාට මේ වෙරළෙම පසගිල්ලෝ දස දහස් ගනන් ඉන්නවා… ඒ විතරක්ද මේ වගේ තව වෙරළවල් වල පසගිල්ලෝ දස දහස් ගනනකට අයිති වෙන්නෙ මේ ඉරණම තමයි……ඔයාට බෑ උන් ඔක්කොම මුහුදට විසික් කරන්න… මේ එක පසගිල්ලෙක් විසික් කරන එක කිසි තේරුමක් නැති වැඩක්…..කාලය කා දැමීමක්……. මේකෙන් කිසිම විදියක වෙනසක් වෙන්නේ නෑ…
එම මිනිසා කට කොනොන් සිනා සී නවත පහත් වී පසගිල්ලෙක් අහුලා මුහුදට විසික් කර, ඔහු වගකට නැතිව මෙහෙම කිව්ව………” එත් එක ඒ පසගිල්ලට වෙනසක් වෙනවනෙ.එක් පසගිල්ලෙක්ට හෝ ජිවිතය ලබෙනවානනේ”
හැම විටකම අපිට හැකි අයුරින් අන් අයට උදව් කරමු…
